Verschrikking
Een beetje ondeugend, een beetje aardig, 'GEWELDIGE NACHT' doet zijn agressieve vakantietitel eer aan
Er is misschien geen man in Hollywood die het idyllische vaderlichaam beter illustreert dan David haven . Er is iets onnavolgbaars aan zijn lichaamsbouw - niet echt torenhoog met 6'3 "maar toch imposant; een man van behoorlijke massa. Van zijn beurt in de megahit Netflix-serie Vreemdere dingen rollen in Zwarte weduwe en als de titulaire figuur in Neil Marshall's noodlottige Hellboy herstart, leunt Harbor in de lichamelijkheid van zijn personages. Het informeert zijn intimiderende houding - of er wordt gewoon goedkoop naar geprikt voor 'dikke grappen' (uit schaamte, Marvel, uit schaamte.) Zelfs bij het spelen van een gruizige versie van Oscar the Grouch op een SNL digitale sketch, legt Harbor op. Harbor is in bijna alle opzichten perfect gecast als een aangespoelde, alcoholische kerstman Tommy Wirkola 's ironische zwarte komedie gewelddadige nacht . Vanaf de eerste keer dat we hem tegenkomen, opgezadeld naar een bar, pinten verdrinkend, leent deze kerstman evenveel van de legende van
Kannibalen hebben ook gezelschap nodig in Rangy 'BONES AND ALL'
Sympathiek voor de duivel Luca Guadagnino heeft er een carrière van gemaakt om elk laatste grammetje vet uit de verhalende botten van zijn projecten te zuigen. Van zijn arthouse kritische schat Noem me bij je naam een meeslepende pedofiele queer romance, op zijn gevierde – zij het opzichtige en overspannen – remake van Suspiria , Zuigt Guadagnino aan de speen van verwennerij. Deze kijker vond Guadagnino's stijl openlijk luguber, diepte veinzen door zijn welkom te lang te blijven, een esthetische sjabloon van Terrence Malick toe te passen op verder intrigerende conceptuele toonhoogtes. In zijn laatste bewerking is dat niet anders, Botten en al een kannibaal liefdesverhaal dat 100% mijn jam zou moeten zijn, maar dat niet helemaal was. Aangepast van Camille DeAngelis ' gelijknamige roman uit 2015, Botten en al introduceert Maren Yearly ( Taylor Russel ), een "eter" aan de rand van de samenleving. Wat is een eter? Nou, Maren eet mensen, zie je. Of het nu de nek is van een nietsvermoedende
Weinstein Investigative Procedurele 'SHE SAID' zet het hele systeem voor de rechter
Vervelende vrouwen verenigt u Een effectief eerbetoon aan het instituut van de vrije pers, Maria Schrader 's Ze zei traceert de wortels van de #MeToo-beweging terug naar een onderzoek met hoge inzet naar de superproducent van Miramax, de nu opgesloten Harvey Weinstein. Verteld door de lens van een ouderwetse onderzoeksprocedure, is de film van Schrader een onderzoek naar individuele onrechtvaardigheden jegens specifieke vrouwen – zowel bekende spraakmakende actrices als minder bekende assistenten die in gelijke mate leden onder Weinsteins avances – en de structurele hiërarchie die is ingesteld om vrouwen te beschermen. hun overtreders. Naar aanleiding van de benarde situatie van New York Times-journalisten Megan Twohey ( Carey Mulligan ) en Jodi Kantor ( Zoë Kazan ), Ze zei begint met Twohey's onderzoek naar beschuldigingen tegen Donald Trump in de aanloop naar de verkiezingen van 2016 waar hij - ondanks meerdere claims van seksueel wangedrag en de beruchte 'Access Hollywood'-banden
'THE MENU' verheerlijkt op heerlijke wijze de cultus van de keuken
De smaak van honing Margot Molens ( Anya Taylor-Joy ) hoort niet uit eten te gaan in Hawthorne. Een tafel in Hawthorne is tenslotte een van de moeilijkste reserveringen om op de planeet te landen, die uitsluitend worden gehouden voor de rijken, beroemdheden en mensen met hun eigen invloedssfeer. Vanaf het moment dat ze aankomt bij het gewaardeerde afgelegen restaurant op het eiland, is Margot niet op haar plaats tegenover de andere gasten. Geachte critici, kleine beroemdheden, financiële bros - de gebruikelijke verdachten hebben zich verzameld om de creaties van Chef Slowik te proeven ( Ralph Fiennes ). En dan is er Margot. Het ergste deel? Ze houdt niet eens echt van het eten. In Mark Mylod 's Het menu , een verschroeiende satire over status, sociale hiërarchie en chef-koks met een Michelin-ster, wordt onze relatie tot eten – en tot elkaar – afgeslacht met verrukkelijke precisie, wat zorgt voor een unieke heerlijke zwarte komedie die weinig klappen uitdeelt. Een soort twisted pairing